برای مثال اگر کد قفل گشای پشت قاب سیم کارت شما ۲۲۲۲۲۲۲۲ است این کد را بزنید:
۰۹۳۵۵۵۳۶۴۹۴:۴۹۹۷:۲۲۲۲۲۲۲۲
به عبارت دیگر
کد پشت قاب سیم کارتتان: ۰۹۳۵۵۵۳۶۴۹۴:۴۹۹۷
کد بالا را ۳ بار به شماره ۱۱۱۲ ارسال کنید
توجه::: ممکن است اولین بار از شارژ شما کم شود اگر این اس ام اس را زدید و از شارژ شما کم شد اس ام اس را دوباره بفرستید...شارژ شما برمیگردد
سپس یک اس ام اس برای شما می آید که شما آن اس ام اس را زود پاک کنید و اس ام اس ارسالی را از جعبه ارسالی هایتان نیز حذف کنید....
ویرانه نه آن است که جمشید بنا کرد
ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت
ویرانه دل ماست که با هر نظر دوست
صدباربنا گشت و دگر بار فرو ریخت
الوداع ! ای یار من ، چون قدر تو بـــــــــــــــــــــــیش از من است
این خودت دانی که هــــــــــــــــــــــــمچون تو ، نه از آن من است
امتیازت حق آزادی تامــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت می دهد
وان همه حســــــــــــــــــنت نه از ســــــــــــــــهم فراوان من است
اینـــــــــــــــــــــــــــــــهمه ثروت که داری ارزش من در کجاست ؟
پس عطای تو نگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــهدار تو در جان من است
من نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیابم گوهری در خود سزای هدیه ات
پس به تو برگردد هر حـــــــــــــــــــــــــــــــــــقی که از آن من است
از همان وقتی که قدر خود نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمی دانسته ای
این وجودت ، هدیه زیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبا و شایان من است
پس چنین بخشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش ز تو کز فهم بد زاییده بود
بر خودت برگردد اینســــــــــــــــــــــــــان ، کان نه احسان من است
پس چنان انـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــسان فریب خوابی بدی اندر برم
چون بخوابم ، روح ، چون سلــــــــــــــــــــــــــطان دوران من است
بـــــــــــــــــــارانم
نمی باری ، نمــــــــــــــــی آیی
و مـــــــن
در حســــــــــــــرت دیدنت
...
شب سری است و من
افســـــــــــــــــــــــــرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگـــــــــــــــــی هست و چراغی مــــــــــــــــرده
ولی
با تو دنیایم رنگ دیگری خواهد شـــــــــــــــــد
...
باد می آید ولـــــــــی خاموش
ابر پر می زند ولی آرام ، آرمتر از فضای قبرســــــــــــــــــتان
کاش می کوبیدی
کاش می آمدی که با آمدنت آرامشم می آید
در کجا هستی نهــــــــــــــــــان
ای آشنای خلوت من ، ای آشنا با اسرارم
هـــــــــــــــــر کجا هستی بگو با مــــــــــــــــــــــــن
بگو که در ســــــــــــــــــحرگاهم خواهـــــــــــــــــــــــــی آمد
ومن
نوازشت را روی گیسوانــــــــــــــــم حس خواهم کرد
...
دلـــــــــــــــــــــــــم برای حضورت تــــــــــنگ است تنگ
وجودم یکصدا تو را می خواند
فریاد مــــــــــــــــی زند
و تـــــــــــــــــــو
و تو در دوردست حال مرا نمی فــــــــــــــــــــــــــــــهمی
که ...
دود می خیزد ز خلوتگاه من
کـــــــــــــــــــس خبر کی یابد از ویرانه ام
با درون ســــــــــــوخته دارم سخن
کس خبر کـــــــــــــــــــــی یابد از ویرانه ام
...
بــــــــــا قــــــــــــــــــــــــلب دیوانه ام چه کنم
دیوانه از ع ش ق تـــــــــــــــــــــــــو
گرچه می سوزم از این آتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش به جان
لیک بر این سوخــــــــــــــــــــــــــتن دل بسته ام
دل بسته ام
ولـــــــــــی
انتظار طاقت از من ربوده
توانم نیست
نیست رنگـــــــــــــــــی که بگوید با من
اندکی صبر ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــحر نزدیک است
دلم می خواســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت سبز باشم
مثل تمام روزهای مهربانــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
که مرا ترک کردند
اما حسرتش مراافــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــسرده کرده است
چون سکوت سرد فاصـــــــــــــــــــــــله ها
وجودم را مـــــــــــی لرزاند
و مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا د رعمق ناکامی می کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتشاند
وقتی به نبودنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت فکر می کنم
به هر فـــــــــــــــــــــــضایی که وارد می شود
تاریکخانه ی شبه انگیزیست دهـــــــــــــــــــــــــــــــــشتناک
و دیگر هیــــــــــــــــچ….
چقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر حساس شدم
با کوچکـــــــــــــــــترین حرفی با کوچکــــــــــــــــــــــــــــــــــــترین چیزی راحت به هم مــــــــــــــی ریزم
بعضـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی وقتها اونقدر به پوچی می رســــــــــــــــــــــــی
اونقدر ناامید می شـــــــــــــــــــــــــــی که حاضری دست به هر کاری بـــــــــــــــــــــــــزنی بی خیال همه چیز می شی
بـــــــــــــــــــــــــــی خیال خدا بی خیال وجدان ، خداو همه چیزرو فراموش مــــــــــــــــــــــــــــی کنی
به وجدانت هم اهمـــــــــــــــــــــــــــــــــیت نمی دی
شایــــــــــــــــــــــــــــد اگر خدا و این یه ذره وجدان تو زندگیم نبـــــــــــــــــــــــــــــودن خیلی راحت حاضر بودم هر کاری بکنــــــــــــــــــــــــــــم
دلــــــــــــــــــــــــــــم می خواد یه مدتی از همه دور بشــــــــــــــــــــــــــــــــــــم از هر کسی که می شناسمو منو مــــــــــــــــــــــــــــــــی شناسه
بعضی وقتا چقدردلم مـــــــــــــــــــــــــــــی خواد تو خودم باشم اما هیشکـــــــــــــــــــــــی اینو درک نمی کنه
قلـــــــــــــبـــــــم خسته است
خسته تازه التیام یافـــــــــــــــــــــته
آخر مگر تا کی ، تا کجا مــــــــــــــــــــــــــــــــی توان این قلب خسته را وصـــــــــــــــــله کرد
روزی می رسد که وصله ای بر آن نتوان کــــــــــــــــــــــــــــــرد
آن وقت چه کنم خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدایا ...
میزبان بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاران بودم . گلی برایم به یادگار گذاشت . میزبان آفــــــــــــــــــــــــــــــــــتاب بودم . آینه ای برایم یادگار گذاشت . میزبان درخـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت بودم . شانه ای برایم یادگار گذاشت . مهربانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــم : میزبان تــــــــــــــــــــــــــــــــو که شدم . گل و شانه و آینه را بردی . و شـــــــــــــــــــــــعری برایم به یادگار گذاشتــــــــــــــــــــــــــی ...
ا ی گل ا ی معــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشوق جاودانی نسل های پا در پای بلبلان سرمست .
هیچگاه نتوانستم این راز را بگشایم . بلبل آنگه که شکوفایی تورا ندیده وبوی تو نشنیده ، چگونه عاشق و سرمست وجودتو شد ؟ باری این اهمیت ندارد . مگر نقطه آغاز این همه خطــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوط مالیخولیایی زندگی خویش را در یافته ام ، که تنهاترین خطه مرموز زندگی عاشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــقانه گلی و بلبلی را اینگونه با چالش می کشیم ؟
ای کاش ما هم اینگونه عاشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق بودیم . عاشق رنگی ، عاشق بویی ، عاشق نگاری ، عاشق صنمی ، ای وای ای روزگار گذرا بنگر چه روزهایی را با درخشش خورشید آغاز کردیم و چه شبهایی رابا زمزمه ی جیرجیرکها پایان بردیم بی آنکه به گل زندگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی خویش عشق بورزیم . ما گل خود را در کدامین گلستان جست و جو کنیم ؟ آیا گلی را در باغچه این روان آشفته نشا کرده ایم که حال خواســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتار عشق آن هستیم ؟
چه بسیار گلهای سرخی که در زمانه باز شدن ، نیم نگاهی به آسمان دارند تا بلــــــــــــــــــــــــــــــــــبل خود ، هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمان عاشق ثابت قدم را بیابند . اما دریغا که گاه هیچ نمی یابند . چه آرام می خوابیدند آنگاه که یادگرفته بودند که بلبلی برای خوابشان نغمه سرایی های عاشقانه می کند . ولی حال که گــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلبرگ می گشایند ، می فهمند که آن خوابها رویایی بیش نــــــــــــــــــــــــــبوده است . ما همان بلبلان مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغروری هستیم که از دلربایی های بلبلان خود خسته شده ایم ، هر شب زودتر بخوابیم و هر بامداد شتابان به سر کار برسیم و پله های پیشرفت در فراموشـــــــــــــی را زودتر بپـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیماییم ...
>> بهنام احمـــــــــــــــــــــــــدی <<
پرده را برداریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم :
بگذاریـــــــــــــــــم که احساس هوایی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــخورد .
بگذاریم بلوغ زیر هر بوته که می خواهد بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیتوته کند.
بگذاریم غریزه پــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی بازی برود.
کفش ها را بکند و به دنبال فصول از سر گل ها بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــپرد.
بگذاریم که تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنهایی آواز بخواند.
چیز بنویــــــــــــــــــــــــــــــــــــسد .
به خیابان بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرود.
ســـــــــــــــــــــــــــــــاده باشیم.
ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت.
کـــــــــــــــــــــــــــــــــار ما نیست شناسایی راز گل ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرخ .
کار ما شاید این اســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت .
که در افسون گل سرخ شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــناور باشیم.
پــــــــــــــــــــــــــــشت دانایی اردو بزنــــــــــــــــــــــــیم .
دست در جذبه یک برگ بشوییم و ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر خوان برویم .
صــــــــــــــــبح ها وقتی خورشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــید در می آید متولد بشویم.
هیجان ها را پـــــــــــــــــــــــــــــرواز دهیم.
روی ادراک فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم.
آسمان بنــــــــــــــــــــــــــــــــــــشانیم میان دو هجای هستـــــــــــــــــــــــــــــــی.
ریه را از ابدیــــــــــــــــــــــــــــت پرو خالی بکنیم.
باردانش را از دوش پرستو به زمـــــــــــــــــــــــــــــــــــین بگذاریم .
نام را بازســـــــــــــــــــتانیم از ابــــــــــــــر.
از چنار ، از پشه ، از تابســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتان
روی پای تر بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاران به بلندی محـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبت برویم .
در به روی بشر و نور و گیاه و حــــــــــــــــــــــــــــشره باز کنیم.
کــــــــــــــــــــــــــــــــــار ما شاید این اســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت.
که میان گل نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیلوفر و قرن .
پی آواز حـــــــــــــــــــــــــــــــــــــقیقت بدویــــــــــــــــــــــــــــــــــم .
...............................................
هنوز معنای باران را نفهمیدم که بر اسمان دلم باریدی
هنوز معنای محبت را نمی دانستم که تو در کنج دلم جای دادی
نمی دانم تو را به چه چیز صفت دهم
با کدام گل سرخ جواب محبتهای تو را کنم
هنوز معنای عشق نمی دانستم که تو با عشق ورزیدن به من عشق را نشان دادی
وقتی قلم در دست داشتم تا به جای گل سرخ نامه ای برایت بنویسم
هیچی به ذهن نمی رسید به جز اینکه بگویم
دوستت دارم
پس فرصتی برای عاشقی من بده
به ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوی تو به شوق روی تو به طرف کــــوی تو
سپیده دم آیم مــــــــــــــــــــــگر تو را جویم بگو کجایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
نـــــــــــــــــــــــــــــــــــشانه تو گه از زمین گاهی ز آســــــــــــــــــــــــمان جویم
ببین چه بی پروا ره تو می پویم بگو کجایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
کـــــــــــــــــــــــــی رودرخ مـــــــــــــــــــــــــــــــــاهت از نظرم نظــــــــــــــــــرم
بغیر نامـــــــــــــــــــــــــــت کی نام دگر بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبرم
اگر تو را جویـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم حدیث دل گویم بگو کجایــــی
بدســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت تو دادم دل پریــــــــــــــــــشانم دگر چه خواهی
فَتاده ام از پا بگو کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه از جانم دگر چــــــــــه خواهی
یــــــــــــــــــــــــــــک دم از خیال من نروی ای غـــــــــــــــــــــــــــــــــــزال من
دگر چه پرســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی زحال من تا هـــــــــــستم من
اســــــــــــــــــــــــــــــــــیر کوی توام به آرزوی تـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوام
اگر تو را جویم حدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــث دل گویم بگو کجایــی
بدست تو دادم دل پریــــــــــــــــــــــــتشانم دگر چه خواهـــــــــــــــــــــــــــــــــی
فَتاده ام از پا بــــــــــــــــــگو که از جانــــــــــــــــــم دگر چــــــــــــــــــه خواهی
یک دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت معمولی هیچوقت نمی تواند گریه تورا ببیند .
یک دوست واقعی شانه هایش از گریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه تو تر است .
دوست مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــعمولی اسم کوچک والدین تو را نــــــــــــــــــــــــمی داند .
یک دوست واقعی شاید تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلفن آنها را جایی نوشته باشد .
دوســـــــــــــــــــــــــــــتت معمولی یک جعبه شکلات برای مهمـــــــــــــــــــــــانی تو می آورد .
دوست واقعی زودتر به کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمک تو می آید .
دوســـــــــــــــــــــــــــــــــت معمولی از دیر تماس گرفـــــــــــــــــــــــــــــتن تو دلگیر می شود .
دوست واقعی می پرسد که چرا نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتوانستی تماس بگیری ؟؟!؟؟!
دوســـــــــــــــــــــــــــــــــت معمولی می پندارد که دوستی شما بعد از یک مرافعه تمام می شود.
دوست واقعی می داند که بعد از یک مرافـــــــــــــــــــــــــــــعه دوستی شما محکمتر می شود .
یک دوست واقـــــــــــــــــــــعی کسی است که وقتی همه تو را ترک کــــــرده اند با تو می ماند. .
بوی خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاک باران زده
چـــــــــیدن سفره هفت سین
روز اول سال تحــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــصیلی
قـــــــــــــــدم زدن در یک مزرعه آفتاب گردان
دریافت یک هدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
پیدا کردن پول در کشوی خصوصــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
صـــــــــــــــــــــــــدای امواج دریا
نگاه کردن به بارش بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاران
29 اســـــــــــــــــــــفند
قبول شدن در امتحان در کمال نابــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاوری
قارقار کلاغ در پایـــــــــــــــــــــیز
پیدا کردن صندلی خالــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی در اتوبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوس
بــــــــــــــــــــــوی درخت چنار
و از همه بهتر سلامتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
لـــــــــــــــــــــــــــــبها می لرزد . شــــــــــــــــــــــــــــب می تپد . جنگل نفس می کشـــــــــد .
پــروای چه داری مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرا در شب بازوانت سفر ده.
انگشتــــــــــــــــان شبانه ات را می فشارم و باد شقـــــــــــــــــــــــــــــــــایق دور دست را پرپر می کند .
به سقف جنگل مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی نگری : ستارگان در خیسی چشمانت مـــــــــــــــــــی دوند .
بـــــــــــــــــــــــــــی اشک چشمان تو ناتمام است و نمنــــــــــــــــــــــــــــاکی جنگل نارساست .
دستانت را می گشایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی گره تاریکی می گشاید .
لــــــــــــــــــــبخند می زنی رشته رمز می لرزد .
می نگری رسایی چهره ات حیران مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی کند .
بیا با جــــــــــــــــــــــــــــــــاده ی پیوستگی برویم .
خزندگان در خوابند . دروازه ی ابدیت باز اســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت . آفتابی شویم .
چشمان را بسپاریــــــــــــــــــــــــــــــــم که مهتاب آشنایی فرود امد .
لــــــــــــــــــبان را گم کنیم که صدانا بهنگـــــــــــــــــــــــــــــام است .
در خواب درختـــــــــــــــــــــــــــــــــان نوشیده شویم که شکوه روییدن در ما مـــــــــــــــــی گذرد .
باد می شکند . شب راکد می ماند . جنگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــل از تپش می افتد .
جوشـــــــــــــــــــــــــــــــــــش اشک هم آهنگی را می شنویم و شیــــــــــــــــــره ی گیاهان به سوی ابدیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت می رود
چقدر جالـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــب ، چقدر دردناک، چقدر تلخ ،چقدر ناامــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــید کننده . وقتی کبریت رو روشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن کردم بعد از چند ثانیه خاموش شد و یک دود ازش بلند شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد و به هوا رفت ، از کبریت فقط خاکسترش باقی موند . ما هم تا وقتی زنده ایم مثل کبریت روشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن می مونیم وقتی می میریم روحمون مثل دود مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ره به آسمون و جسممون مثل خاکستر کــــــــــــــــــــــــــــــــــــبریت باقی می مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــونه ولی زندگی کبریت چند ثانیه بیشتر طول نمی کشه شاید برای چوب کبریت همین چند ثانیه خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیلی طول بکشه ولی برای ما یک عمرمثل برق می گذره ، زندگی ما حتی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ارزش تر از چوب کبریته چون به هیچ دردی نمی خوریم ، ارزش ما کم شده توی این روزا ، شاید کمتر از چوب کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبریت !!!!!!
شخصیت دیگران را بالا ببریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد ، با این شیوه شخصیت خودتان بالا می رود .
برای مردم ارزش قائل شوید ، با این کار ارزش خودتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان افزوده خواهد شد .
وقتی را بــــــــــــــــــــــــــــــرای تعلیم دیگران صرف کنید ، خودتان هم چیزهای جدیدی را خواهید آموخت .
کار دیگران را مورد تشویق قرار دهید ، خودتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان مورد تحسین قرار می گیرید .
به دیگران عــــــــــــــــــــــــــــــشق بورزید ، این عـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشق به شما باز می گردد .
اگر دیگرانی را که پیرامون شما هستند به کـــــــــــــــار دلگرم کنید ، خودتان بیـــــــــــــشتر دلگرم میشويد .
به دیگران کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمک کنید تا از درخشش خورشید لـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــذت ببرند ،
آن موقع است که اين درخشش ، برای شما لذت بخش خواهد شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد .
دیگران را که در رنج و عذاب هــــــــــــــستند ، به آسودگی و آرامش فراخوانید ، تا درد خودتان کمتر شود .
به بهترین نحو به دیگران کــــــــــــــــــــــــــــــــمک کنید ، دیگران هم همین کار را در حق شما خواهند کرد .
حمایت خـــــــــــــــــــــــــــــــود را از دنیا نشان دهید ، آنوقت دنیا هم مـــــــــــــــــــــــــــدافع شما خواهد بود .
با دلبستگی و هدف عــــــــــــــــــــــــتشق بورزید ، در این صورت بهترینها نــــــــــــــــــــــصیبتان می شود .
امروز مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی توانید ، نیازهایتان را داـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشته باشید .
می توانید باشــــــــــــــــــــــــــــــــــید و انجام دهید هر آنچه را که آرزوی دســــــــــــــــــــــــتیبابی آنرا دارید .
